ANG TAKONG NI CAROLYN

Noong Grade Six ako dumayo ang klase namin sa Central School para sa National Elementary Achievement Test (NEAT). Dahil nakataya ang pangalan ng iskwelahan, sumailalim kami sa matinding pagsasanay ilang linggo bago ang pagsusulit. Tinuruan kami ng aming adviser ng stratehiya para sa epektibo at pulidong kopyahan.

Si Carolyn ang naasign na maging seatmate ko.

Dumating ang araw ng pagsusulit. Pagpasok namin sa classroom, agad kaming pumwesto sang-ayon sa napag-usapan sa aming klase. Awa ng Diyos, naging maayos naman ang aming pagtupad sa tinurong stratehiya ng aming adviser dahil pati ang proctor namin ay naging mabait at considerate sa aming kopyahan. Sa katunaya'y nang mahuli ang isa naming kaklase sa pagsasagot ay kinuha ng aming proctor ang aking answer sheet at saka ibinigay sa nasabing kaklase para gayahin.

Natapos ang pagsusulit at naghanda na kami sa pag-uwi. Nang dumating na ang service na dyip, nagtakbuhan na ang lahat, nag-unahan para sa magandang pwesto sa loob ng dyip.

Maliban kay Carolyn.

Naiwan si Carolyn sa may balkonahe ng isang classroom. Naputol pala ang takong ng kanyang sapatos. Hindi niya napansin ang stampede dahil abala siya sa pagdidikit ng kanyang naputol na takong gamit ang paste.

MGA PAUTANG INA KAYO!

Kaklase ko si Teressa noong hayskul. Minsan, nilapitan niya ako at ikinuwento ang problema ng kanyang Ate sa pang-tuition sa panibagong semestre sa kolehiyo. Isang araw, kumatok sa pintuan ng bahay namin ang nanay ni Teressa at may dala-dalang sulat. Inabot sa akin ang isang pinunit na pahina mula sa notebook kung saan nakasaad ang hinihinging pabor: Pautang ng dalawang libo. Agad kong inabot ang pera sabay taboy sa bisita dahil nakabantay si Inay. Pagsara ko ng pinto, ininterrogate ako ni Inay tungkol sa ale. Sinabi ko, "Nanay po ng kaklase ko. Umutang sa.. sa pondo ng CAT!" Unang beses kong nagsinungaling ke Inay dahil alam kong malilintikan ako pag sinabi kong allowance ko ang pinahiram ko.

Dumaan ang mga araw at ang araw ay naging linggo. At ang linggo ay naging buwan. At ang buwan ay naging taon. At ang taon ay malapit nang mag-dekada.

Nagkahiwalay na kami ng landas ni Teressa at ng kanyang Ina. Isang beses, nabalitaan kong hindi siya nakatuntong ng kolehiyo, pagkatapos ay nabuntis, at nakapangasawa ng poging binata, at marahil, ay namumuhay na ngayon kapiling ng kanyang bagong pamilya.

* * * * * * *

Isa sa malalapit kong kaibigan si Gerald noong bata pa kami. Minsan, pagkatapos ng napakahabang panahon, nagkita kami sa McDonald's. Nanghihiram siya ng tatlong daan pamasahe pauwi sa probinsya dahil nabalitaan niyang naaksidente sa motor ang kanyang kapatid at 50-50 umano sa ospital. Ipinangako niyang babayaran niya ako sa susunod na linggo. Pabiro ko siyang tinanong ng, "Sigurado ka ba?" Inalok niya pa ako na iwan sa bahay namin ang labada niya nang sa gayon ay mabalikan niya ako. Tumanggi ako dahil magulo sa bahay namin sa mga panahong 'yon.

Dumaan ang mga araw at ang araw ay naging linggo. At ang linggo ay naging buwan. At ang buwan ay naging taon. At ang taon ay malapit nang mag-dekada.

Ka-Friendster ko siya ngayon pero hindi niya ako pinapansin. Makailang beses ko siya minessage at ginawan ng Testi pero inii-snob pa rin niya ako.